Heelal

Maanstofargument niet afgeschreven

Door

op

De maan is bezaaid met kraters, die het gevolg zijn van inslagen. Recent verscheen er een artikel in Nature waarin staat dat het aantal kraters dat per jaar gevormd wordt een derde hoger is dan gedacht. Wat wil dat zeggen?

Meer inslagen op de maan betekent meer binnenkomend materiaal op de maan. Bij meteoroïden (brokken steen die meestal afkomstig zijn van kometen) is het zo dat het aantal ingeslagen exemplaren exponentieel toeneemt naarmate het formaat kleiner is. Anders gezegd: dat betekent dat er maar een paar hele grote zijn, en heel veel kleintjes. Die kleinere brengen ook stof en puin met zich mee als ze op de maan neerkomen. De onderzoeksresultaten die in het Nature-artikel beschreven zijn hebben dan ook gevolgen voor een oud creationistisch argument, het zogenaamde maanstofargument (zie ook Weet 29, pagina 36-37).

In het kort zetten we op een rijtje wat nu precies het punt is:
– Voordat er maanlandingen waren dachten wetenschappers dat er een dikke stoflaag op de maan zou liggen, misschien zelfs wel honderden meters dik, en daar zouden de maanlanders mogelijk in weg kunnen zakken. Dat had men berekend uitgaande van een oude maan en de hoeveelheid inkomend ruimtestof van bijvoorbeeld kometen.
– Creationisten voorspelden echter, op basis van de jonge leeftijd van de maan, dat er maar een dun laagje stof op de maan zou liggen.
– Al voordat de eerste stappen op de maan werden gezet had NASA de dikte van de stoflaag herberekend op slechts een paar centimeter.
– Om die reden kunnen creationisten dit ‘maanstofargument’ maar beter niet meer gebruiken.
– Maar nu blijkt dus dat er meer inslagen op de maan zijn dan gedacht, en dat er dus ook meer ruimtestof neerkomt.
– Mogelijk moeten de berekeningen dan ook worden aangepast aan deze nieuwe gegevens, waardoor het maanstofargument weer geldig wordt.

Het is nog te vroeg om het maanstofargument helemaal uit de kast te halen, maar onderzoek als dit blaast de redenering wel nieuw leven in. Wordt vervolgd!